Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το Ίντερνετ ονειρευόμουν να αποκτήσω τον δικό μου χώρο έκφρασης, έστω ένα τετραγωνικό χιλιοστό ιστοσελίδας. Το ημερολόγιο ποτέ δε με κάλυπτε, πάντα μου φαινόταν λίγο. Πολλές φορές το ξεκίνησα, ποτέ δεν το κράτησα πάνω από εβδομάδα. Τι νόημα έχει να γράφεις για πράγματα που ξέρεις ότι έχουν συμβεί αν δεν πρόκειται να τα δει κανένας άλλος;
Το blog είναι διαφορετικό. Δεν γράφεις σε ένα απρόσωπο τετράδιο, δε νιώθεις ότι μιλάς στον τοίχο. Αυτά που σκέφτεσαι τα βλέπουν κι άλλοι. Τα διαβάζουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τις σκέψεις σου, μπορεί να τις έχουν κάνει και οι ίδιοι, μπορεί να τις συμμερίζονται ή να διαφωνούν μαζί σου, αλλά δείχνουν ένα ενδιαφέρον, έστω και φιλολογικό, γι’αυτά που γράφεις.
Αντίθετα, μπαίνοντας σε ένα βαγόνι του μετρό, σε ένα λεωφορείο, στην ουρά μιας τράπεζας, στην αίθουσα αναμονής ενός νοσοκομείου, κανείς δε σου δίνει σημασία. Περνάς απαρατήρητος μέσα στο πλήθος, ποιος να ενδιαφερθεί για τα δικά σου προβλήματα; Ο καθένας έχει τα δικά του, και δεν είναι διατεθειμένος να ακούσει τα δικά σου. Είναι τόσο παράδοξο: Όσο αυξάνεται ο πληθυσμός των πόλεων, τόσο πιο δύσκολο είναι να βρεις κάποιον να μιλήσεις!
Και είναι ακόμα πιο δύσκολο για μένα, που η αντικοινωνικότητά μου αγγίζει επικίνδυνα τα όρια της αγοραφοβίας. Αν δεν μιλήσω εδώ, θα καταλήξω στο ψυχιατρείο, όπου θα με στείλουν οι γονείς μου όταν με δουν να μιλάω στους σκουπιδοτενεκέδες και το γκαζόν. Αυτό είναι που κάνει ακόμα πιο σημαντικό για μένα το blog. Και πάλι μιλάω μόνος μου, αλλά έχω την αίσθηση (έστω κι αν είναι ψευδαίσθηση κάποιες φορές) ότι κάποιος με ακούει, και ίσως επηρεάζεται από αυτά που γράφω.
Και το nickname μου μόνο τυχαίο δεν είναι: Είμαι ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων, χαμένος στο απρόσωπο πλήθος, πνιγμένος στην καταναγκαστική ομοιομορφία του. Ένας ανεξάρτητος παρατηρητής, σαν αυτούς που έχει κάθε κοινωνία για να μπορεί να κάνει την αυτοκριτική της…

Advertisements