Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν πρέπει να κουραστείς πολύ για να αποφασίσεις ότι τα σιχαίνεσαι. Πράγματα που είναι ανά πάσα στιγμή φανερό ότι πάνε αντίθετα στο μονόδρομο των σκέψεων σου, και σε ενοχλεί και η ίδια η ύπαρξή τους.
Τρεις λέξεις περικλείουν τις έννοιες που με ενοχλούν στη σημερινή κοινωνία: Mainstream, trendy, lifestyle. Λέξεις που υποδηλώνουν την ομογενοποίηση, που προσελκύουν τους ανεξάρτητους ανθρώπους στη μάζα, που σε εκβιάζουν να ακολουθήσεις τις προσταγές της «μόδας», τις τελευταίες τάσεις του «lifestyle», δίνοντάς σου την εντύπωση πως το τελευταίο συνολάκι του Christian Dior είναι το πιο πολύτιμο κομμάτι ύφασμα στον κόσμο, μαζί με την Ιερά Σινδόνη του Τορίνο, και εμφυσώντας σου την αμφιβολία και την ενοχή όταν επιμένεις να παρατηρείς απλά τα κορόιδα που θα έδιναν ευχαρίστως 1500 Ευρώ για ένα μαντίλι με κακόγουστα καρέ. Μερικοί άνθρωποι αρέσκονται να μετατρέπουν τα λεφτά τους σε στάχτη και Burberry. Αφού έχουν λεφτά για ξόδεμα, μπράβο τους. Αλλά εγώ, που ιδρώνω να βγάλω τα εισιτήρια του μετρό, γιατί να πρέπει να γίνω ίδιος με αυτούς;
Όλα αυτά είναι φρέσκα φαινόμενα. Ψώνια, βέβαια, πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Αλλά τα τελευταία χρόνια έχουμε εκτροχιαστεί εντελώς. Τα lifestyle περιοδικά αυξάνονται και πληθύνονται, με την ευλογία του Θεού(λέγε με Κωστόπουλο), τα μισά προγράμματα της τηλεόρασης προβάλλουν πρόσωπα που είναι «της μόδας» και μας προτρέπουν να τα μιμηθούμε, και η μουσική πάει από το κακό στο χειρότερο, αφού όσο αυξάνονται οι Famestorίτες και τα Dreamσόγια, τόσο μειώνεται η πιθανότητα να ακούσουμε κι ένα τραγούδι της προκοπής.
Ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος που τα σκέφτεται αυτά. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να φοράνε σκισμένα τζιν και φτηνά T-shirts, και ξέρω πως η επιδρομή του lifestyle, αν και ισοπεδωτική, δεν είναι ολοκληρωτική. Ευτυχώς, η εποχή που όλοι οι άνθρωποι θα είναι ίδιοι, σαν ένας στρατός από κλώνους του Λάκη Γαβαλά, δεν έχει φτάσει ακόμα. Δεν ξέρω, όμως, πόσο μακριά βρίσκεται…

Advertisements