Πάντα, το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις φτάσω στη δουλειά είναι να τσεκάρω το e-mail μου (αργόμισθος, τι να πεις…). Συνήθως, είναι μια απελπισμένη προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου ότι κάποιος μπορεί να θέλει να μου πει κάτι. Και είναι απελπισμένη γιατί συνήθως το mailbox μου είναι πιο άδειο κι από την τσέπη μου.
Αλλά σήμερα ήταν αλλιώς: Φανταστείτε να έχετε ένα γραμματοκιβώτιο, στο οποίο δεν παίρνετε ποτέ γράμματα, πέρα από κανά-δυο διαφημιστικά για πιτσαρίες και, πού και πού, καμιά ενημέρωση από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Κουτσοχωρίου Ευρυτανίας. Και να το ανοίξετε μια μέρα απότομα και να πεταχτούν από μέσα 15 γράμματα! Κανονικοί, παχουλοί φάκελοι, με εξωτικά γραμματόσημα και μυρωδιά φρεσκοσταμπαρισμένης σφραγίδας.
Τους άνοιξα ανυπόμονα και τους “ρούφηξα” μέχρι το τελευταίο “και”! Ήταν υπέροχοι! Λατρεύω την επικοινωνία, έστω και με αυτόν τον απρόσωπο τρόπο. Ίσως και ακόμα περισσότερο! Όταν πρέπει να βάλεις τη φαντασία σου να δουλέψει για να μαντέψεις ποιος μπορεί να είναι ο αποστολέας, πώς είναι, τι του αρέσει και γιατί επέλεξε εσένα για να πει κάτι, η επικοινωνία αποκτά εντελώς νέο ενδιαφέρον.
Ναι, έχω ένα θέμα με την επικοινωνία. Και πώς θα μπορούσα να μην έχω, αφού είναι το αντικείμενο των σπουδών μου! Με ενδιαφέρουν όλες οι μορφές επικοινωνίας: Έντυπες και προφορικές, προσωπικές και απρόσωπες, ευχάριστες και δυσάρεστες, αποτελεσματικές και αποτυχημένες. Από το τηλέφωνο, που το σιχαίνομαι και το αποφεύγω όπως ο Καρατζαφέρης τους Αλβανούς, μέχρι το blog και το e-mail, που χρησιμοποιώ πλέον περισσότερο κι από το χαρτί, όλα είναι ενδιαφέροντα.
Έχω ανάγκη από επικοινωνία, αλληλεπίδραση. Έχω την ανάγκη να ανταλλάξω απόψεις. Έχω ανάγκη να μπω σε ένα ατέλειωτο debate για οτιδήποτε, δε με πειράζει. Είναι ωραίο να διαφωνείς με τους άλλους. Όπως είχα γράψει και παλιότερα (και, για να είμαι ειλικρινής, το είδα ξανά μετά από καιρό και αναφώνησα “τι είπα ο πούστης”…ναι, το ξέρω ότι δε με τιμά αυτό…), μόνο όταν διαφωνείς με τον άλλο μπορείς να κάνεις διάλογο. Οταν μιλάς με κάποιον και συμφωνείτε σε όλα, αυτό δεν είναι διάλογος, αλλά διχασμένος μονόλογος!
Συμφωνείτε μαζί μου; Ελπίζω όχι!!! 
Ιανουαρίου 26, 2007 at 11:36 πμ
Εγώ ελπίζω να συμφωνούμε περίπου!
Όπως περίπου συμφωνεί μαζί σου ο Παναγιώτης Κονδύλης:
Συμβολές στη θεωρία της επικοινωνίας[...]:
Ακριβώς οι πνευματωδέστερες συζητήσεις αποδεικνύουν το αδύνατο της συναίνεσης: αυτές δείχνουν ότι για κάθε επιχείρημα υπάρχει και ένα αντεπιχείρημα.
Ο διάλογος μεταξύ ετεροφρόνων είναι αδύνατος και μεταξύ ομοδόξων περιττός.
Ιανουαρίου 26, 2007 at 2:08 μμ
Είσαι λίγο απόλυτος; Διάλογος δε γίνεται μόνο για να αποδειχτεί τί είναι σωστό και τι λάθος. Είναι περιττό μέσω του διαλόγου να μάθεις κάτι καινούριο με το οποίο δε διαφωνείς απαραίτητα; Ωραία η αλληλογραφία, είτε ψηφιακή είτε όχι. Ωστόσο όταν δεν υπάρχει χρόνος και δεν ανταποκρίνεσαι γίνεται καταπιεστική. Αν πάλι δεν ανταποκρίνεται ο άλλος γίνεται βαρετή…
Ιανουαρίου 26, 2007 at 6:36 μμ
Πρώτα απ’όλα, διαφωνώ στο ότι είμαι απόλυτος. Ζήτω! Διαφωνύμε!
Πιστεύω (και αυτό είναι το απόσταγμα της μικρής μου εμπειρίας από αυτό το shareware της ζωής μου…) ότι είναι περιττός ο διάλογος μεταξύ ομοδόξων, καλά τα λέει ο Κονδύλης. Δεν έχεις να μάθεις τίποτα, δεν αποκομίζεις τίποτα. Λέει ο καθένας τα δικά του, αλλά τελικά λένε τα ίδια!
Από την άλλη, είναι πολύ πιο ενοχλητικό και δύσκολο να μιλάς με κάποιον που έχει αντίθετη άποψη από σένα, ειδικά αν είναι δογματικός και δεν αλλάζει γνώμη, αλλά πάντα έχεις κάτι να μάθεις από κάποιον που σκέφτεται διαφορετικά από σένα, κι ας λέει και μπούρδες. Δεν έχει σημασία αν θα “κερδίσεις” ή θα “χάσεις” σε έναν διάλογο. Αν έχεις ανοιχτό μυαλό και αφήσεις τα επιχειρήματα του άλλου να διεισδύσουν και να ενεργοποιήσουν τα αντισώματα της δικής σου άποψης, έστω να σπείρουν μια μικρή αμφιβολία, τότε πάντα “κερδίζεις”…
Ιανουαρίου 26, 2007 at 9:18 μμ
Δε καταλαβαίνω γιατί ο διάλογος μεταξύ ομοδόξων είναι περιττός. Η ετερότητα των απόψεων δεν σήμαίνει διφωνία, αυτό λέω…Πώς ορίζεις τους ομόδοξους; Γνωρίζουν και υποστηρίζουν ακριβώς τα ίδια; Αυτό λίγο απίθανο δεν είναι; “Οταν μιλάς με κάποιον και συμφωνείτε σε όλα, αυτό δεν είναι διάλογος, αλλά διχασμένος μονόλογος!” Αυτό πως το λές όταν δεν μπορεί να υπάρχουν 2 άνθρωποι που συμφωνούν σε όλα; Υποθετικά; Αν είναι υπόθεση εντάξει. Αλλά δική σου και μόνο μιας και δε νομίζω πως αποδεικνύεται.
Φιλικά πάντα!
Ιανουαρίου 26, 2007 at 10:40 μμ
Θα σου πω το εξής: Έχω αρκετούς φίλους, και αυτό μάλλον καλό πρέπει να είναι. Αλλά δε συζητάω με όλους τα ίδια θέματα! Π.χ. ο Κ. πιστεύει στο Θεό, ενώ εγώ όχι. Πριν ένα μήνα είχαμε μια καταπληκτική συζήτηση για την ύπαρξη του Θεού, που μου έδωσε να καταλάβω πώς σκέφτεται ένας θρήσκος άνθρωπος. Αντίθετα, δε θα συζητήσω μαζί του για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, ούτε για τα χαλασμένα κρέατα του Ευαγγελάτου, γιατί έχουμε την ίδια άποψη! Τι παραπάνω να πούμε αν συμφωνούμε;
Φυσικά, δεν σου λέω ότι υπάρχουν άνθρωποι που συμφωνούν σε όλα. Τουλάχιστον, εγώ δεν έχω γνωρίσει κανέναν τέτοιο (ευτυχώς!!!). Αλλά σε πολλά θέματα είναι λογικό η άποψή σου να ταυτίζεται με κάποιου άλλου. Ε, δε θα συζητήσεις γι’αυτά τα θέματα μαζί του, αλλά γι’αυτά που διαφωνείτε!
Φυσικά, φιλικά πάντα!
Ιανουαρίου 26, 2007 at 11:03 μμ
Άρα λοιπόν δεν είναι οι άνθρωποι ομόδοξοι γενικά. Αλλά μόνο σε συγκεκριμένα θέματα. Και πάλι όμως δε χρειάζεται να υπάρχει διαφωνία για να υπάρχει διάλογος. Κατα τη γνώμη μου διάλογος γίνεται για να οδηγείται ένα θέμα σε ολοκλήρωση. Τμήματα που αγνοεί κάποιος συμπληρώνονται από τα ίδια που γνωρίζει κάποιος άλλος. Από προσωπικές εμπειρίες απολαμβάνω το διάλογο όταν έχει και κάποιο σκοπό.Είτε αυτός είναι ψυχαγωγικός είτε επιμορφωτικός. Όταν διαφωνώ με κάποιον θα πω την δική μου πλευρά, θα ακούσω αλλά αν επιμείνει σταματάω. Αναφέρεις δύο θέματα που είναι λίγο ανόμοια. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου το ζούμε καθημερινά από τις επιπτώσεις στο πλάνετ μας αλλά ο Θεός; Ποιος να ξέρει τι είναι…και αν είναι.Και τα ίδια να πιστεύατε πάλι θα υπήρχε προβληματισμός και διάλογος
Ουφ πάω να φτιάξω τσάι! Φιλάκια!